Gisteravond na thuiskomst las ik een interview met Salim Ismail. Wie is deze man? Welnu, Salim Ismail is de veertigjarige directeur van Singularity. Wat is Singularity? Ik stel deze vraag in min of meer retorische zin, dus beantwoord ik hem zelf. Singularity University is een door Google en de NASA opgerichte universiteit. Erg Amerikaans ben ik geneigd te vinden: zet slimmerds bij elkaar en vindt uit, zoiets. Een -typisch Amerikaans?- vooruitgangsgeloof, gecondenseerd in leuzen als: "Wat is de oplossing voor de werkloosheid en economische stagnatie in Spanje? De Silicon Valley methode!" Durf, investeer en zijt niet bang om op je bek te gaan.
Wij polderaars vinden dat maar zozo. Als ongeveer 0,01% van de Apps uiteindelijk geld oplevert, zijn er dus voor elke succesvolle App 9999 mensen/clubjes die zich met hart en ziel aan de uitwerking van een briljant idee hebben geweid, die nog niet eens de kosten eruit hebben. Het winnaarsverhaal wordt hiermee genuanceerd, want levert die ene succesvolle App werk op voor alle 10.000 personen? Vermoedelijk niet.
Aan de andere kant kan de attitude die ze in die kunstborsten-vallei schijnen te hebben, ons sceptici toch ook wel wat leren. Meer in het bijzonder de idee dat een goeie mislukking meer waard is dan een marginaal "succes".
Mij persoonlijk in elk geval wel. Niet dat ik grote successen nastreef met mijn strobouwsel, maar wel dat ik door een frisse blik in staat was om een paar ideeën die ik had met elkaar te verzoenen. Waardoor ik voor Joep's huisje een leuk plannetje heb bedacht. Daarover later meer.
Terug naar de website
vrijdag 31 januari 2014
maandag 13 januari 2014
De plek
Het plan moet uitgevoerd gaan worden op de volgende locatie. Een verwaarloosde amandel,- en olijvengaard vlakbij de bewoonde wereld, de steden Reus (15 min) en de prachtige oude Romeinse stad Tarragona (22 min) binnen handbereik.
Het strand is ook een kwartiertje, en de plek zelf is rustig gelegen net aan de grens van het Parc Natural Serra de Montsant.
Tenslotte zit je op vijf kwartier van Barcelona, zonder nadere toelichting, en anderhalf uur van de Delta van de Ebro, één van de mooiste vogelgebieden van Europa.
Vanaf de gaard heb je vrij uitzicht. Aan de horizon zie je nog net het silhouet van Port Aventura, het symbool van de Costa Daurada en het massatoerisme, maar vooral de zee. Van alles wat de Middellandse Zee voor veel mensen minder aantrekkelijk maakt, de drukte en de grote hoeveelheden appartementgebouwen heb je precies geen last. Alles wat de Middellandse Zee juist aantrekkelijk maakt voor iedereen zoals het klimaat, het eten, de cultuur en de prachtige natuur krijg je er zo bij. Het is kort samengevat een prachtplek in het achterland van het massatoerisme. Rust & natuur in overvloed met al het moois wat ooit heeft geleid tot de massaficatie voldoende dichtbij voor hen die dat leuk vinden.
Het Middellandse Zee klimaat maakt het tot een prima bestemming voor het voor,- en najaar. De bereikbaarheid vanuit Nederland en België is met regelmatige vluchten door Ryanair vanuit Bremen, Weeze, Eindhoven en Charleroi op Reus/Barcelona (15 min) zeer goed.
Het strand is ook een kwartiertje, en de plek zelf is rustig gelegen net aan de grens van het Parc Natural Serra de Montsant.
Tenslotte zit je op vijf kwartier van Barcelona, zonder nadere toelichting, en anderhalf uur van de Delta van de Ebro, één van de mooiste vogelgebieden van Europa.
Vanaf de gaard heb je vrij uitzicht. Aan de horizon zie je nog net het silhouet van Port Aventura, het symbool van de Costa Daurada en het massatoerisme, maar vooral de zee. Van alles wat de Middellandse Zee voor veel mensen minder aantrekkelijk maakt, de drukte en de grote hoeveelheden appartementgebouwen heb je precies geen last. Alles wat de Middellandse Zee juist aantrekkelijk maakt voor iedereen zoals het klimaat, het eten, de cultuur en de prachtige natuur krijg je er zo bij. Het is kort samengevat een prachtplek in het achterland van het massatoerisme. Rust & natuur in overvloed met al het moois wat ooit heeft geleid tot de massaficatie voldoende dichtbij voor hen die dat leuk vinden.
Het Middellandse Zee klimaat maakt het tot een prima bestemming voor het voor,- en najaar. De bereikbaarheid vanuit Nederland en België is met regelmatige vluchten door Ryanair vanuit Bremen, Weeze, Eindhoven en Charleroi op Reus/Barcelona (15 min) zeer goed.
zondag 12 januari 2014
Fiasco?
Het is al weer even geleden. In november zijn we naar de elders beschreven locatie geweest om de door mij bedachte experimentele stro-constructie te bouwen. Ik zeg we, want behalve ikzelf waren er drie Nederlandse middelbare heren overgekomen (Doeke, Roald en Joost geheten) en Juanca, de eigenaar van het land, was er ook. Juanca staat op deze foto toen hij de Nederlandse brigade de laatste werkdag vergastte op "Carn à la brasa". Wij zouden zeggen barbecue. Doeke, Roald en Joost moesten wel weten dat ze in Catalonië waren geweest, vond Juanca.
Op de foto hieronder ben ik te zien in wat je een contemplatieve houding zou kunnen noemen. Dat heeft twee oorzaken. In de eerste plaats was de hernia waar ik al twee maanden last van had door dat bouwen tot volle ontplooiing gekomen. De helft van de tijd kon ik mij slechts op mijn knieën verplaatsen. Niet prettig.
In de tweede plaats was ik gedurende de nacht voordat deze foto werd gemaakt tot de conclusie gekomen dat het bouwen van een boog zoals ik het wilde proberen, je ziet onder mij een boel kromme dingen liggen, niet zou lukken die week. Een fiasco dus?
©doeke fennema/kleurcorrectie: ernaschmidt, Voorkleur
Ja en nee. Het fiasco was dat ik, ondanks avonden lang twijfelen, toch voor een experiment had gekozen dat op deze manier niet werkt. Nee, het was geen fiasco omdat dat natuurlijk precies het doel is van een experiment: Kijken of iets werkt.
Inmiddels heb ik een nieuw plan. In zekere zin aanvullend, want die hoop strobalen op de foto gaat dit voorjaar alsnog worden omgezet in een vorm die op een gebouw lijkt. De heren van de kampvuur-club willen zelfs graag terugkomen.
Het nieuwe plan ga ik hier bij ons huis verwezenlijken. Joep moet een profielwerkstuk maken en wil dat gaan doen over duurzaam bouwen. Een beetje aangestoken door de gekte van zijn vader, denk ik. En wat is er nou leuker dan naast de theorie een praktijkproef te doen? Dus ga ik hier samen met Joep en andere gezinsleden een ding maken waarin je kunt kamperen. Joep wil er zelfs een tijdje in gaan wonen, zo meldde hij gisteravond. Komende zomer gaat dat ding in de verhuur én het zal dienst doen als eerste prijs voor de fotowedstrijd die we houden om onze website te vernieuwen.
Als dat geen synergie is.......
Terug naar de website
©doeke fennema/kleurcorrectie: ernaschmidt, voorkleur
Het was gezellig. Niet in het minst omdat één van ons in een relatiecrisis verkeerde, waardoor de avondlijke gesprekken een sterk persoonlijk karakter kregen. Behalve Doeke kende ik die mannen helemaal niet en zij elkaar onderling eigenlijk ook nauwelijks. Dat heb je met mannen, ze delen een gemeenschappelijk klein dingetje (stoere auto's bijvoorbeeld) en sluiten zich vol overgave aan bij een clubje. In dit geval waren zij drieën lid van het clubje: "Dingen doen met de mannelijke nakomelingen waar de vrouwelijke leden van het gezin niet voor te porren zijn." Geen stoere auto's, maar kamperen in december en je handen warmen bij het kampvuur, van die dingen. Zelf ben ik geen lid van hun club, en ook al gaat het lidmaatschap geloof ik via ballotage, waardoor het in zekere zin een eer zou zijn om lid te mogen worden: laat maar, ik ben niet zo van kampvuren. Juanca kon niet alle gesprekken over de relationele problemen volgen, maar woont zelf tegenwoordig weer samen met de vrouw waarmee hij vroeger getrouwd was, toen gescheiden en nu hun relatie omschrijft als: "Ni con ni sin", of in de oorspronkelijke versie: "Ni contigo, ni sín ti tienen mis penas remedio; Contigo porque no vivo, ni sin ti porque me muero" (Niet mét en niet zonder jou ben ik gelukkig; Niet met jou omdat ik niet leef, niet zonder jou omdat ik dood ga.") en dus aan een half vertaald woord genoeg had.........Op de foto hieronder ben ik te zien in wat je een contemplatieve houding zou kunnen noemen. Dat heeft twee oorzaken. In de eerste plaats was de hernia waar ik al twee maanden last van had door dat bouwen tot volle ontplooiing gekomen. De helft van de tijd kon ik mij slechts op mijn knieën verplaatsen. Niet prettig.
In de tweede plaats was ik gedurende de nacht voordat deze foto werd gemaakt tot de conclusie gekomen dat het bouwen van een boog zoals ik het wilde proberen, je ziet onder mij een boel kromme dingen liggen, niet zou lukken die week. Een fiasco dus?
Ja en nee. Het fiasco was dat ik, ondanks avonden lang twijfelen, toch voor een experiment had gekozen dat op deze manier niet werkt. Nee, het was geen fiasco omdat dat natuurlijk precies het doel is van een experiment: Kijken of iets werkt.
Inmiddels heb ik een nieuw plan. In zekere zin aanvullend, want die hoop strobalen op de foto gaat dit voorjaar alsnog worden omgezet in een vorm die op een gebouw lijkt. De heren van de kampvuur-club willen zelfs graag terugkomen.
Het nieuwe plan ga ik hier bij ons huis verwezenlijken. Joep moet een profielwerkstuk maken en wil dat gaan doen over duurzaam bouwen. Een beetje aangestoken door de gekte van zijn vader, denk ik. En wat is er nou leuker dan naast de theorie een praktijkproef te doen? Dus ga ik hier samen met Joep en andere gezinsleden een ding maken waarin je kunt kamperen. Joep wil er zelfs een tijdje in gaan wonen, zo meldde hij gisteravond. Komende zomer gaat dat ding in de verhuur én het zal dienst doen als eerste prijs voor de fotowedstrijd die we houden om onze website te vernieuwen.
Als dat geen synergie is.......
Terug naar de website
donderdag 10 oktober 2013
Plaggenhut
Het heeft iets armoedigs, zo'n plaggenhut.
Ik wist dat absoluut niet, maar zie net op Wikipedia dat één van de maatregelen in de in 1901 aangenomen Woningwet het verbod op het wonen in een plaggenhut was. Zou zo maar het motief kunnen zijn dat de hedendaagse aanhangers van vegetatiedaken (of groene daken of sedumdaken of mosdaken) het woord plag nooit in de mond nemen. In plaats daarvan wordt in ronkende bewoordingen verhaald van de voordelen van vegetatiedaken:
Een vegetatiedak biedt tal van voordelen. Vegetatiedaken zijn isolerend, bufferen water en ontlasten het riool, beschermen tegen mechanische belasting, temperatuurwisselingen, IR en Ultra Violet en verlengen daarmee de levensduur van een dak met zo'n 100 tot 300 procent.
Cradle tot Cradle & Xeroflor vegetatiedaken
Xeroflor vegetatiedaken werken volgens het principe Cradle to Cradle. Het 80.000 m2 grote Xeroflor mos-sedumdak op het project Ford Rouge Factory USA.naar ontwerp van William McDonough en Dr. Michael Braungart.is het grootste Cradle tot Cradle vegetatiedak ter wereld.
Nog meer voordelen van vegetatiedaken
Andere voordelen van het Xeroflor vegetatiedak systeem zijn onder andere de geluidsabsorptie, opname van fijn stof, de opname en afbraak van schadelijke stoffen; een bijdrage aan de ecologische infrastructuur ten aanzien van flora en fauna. Een begroeid dak kan gerealiseerd worden met mossen, sedums, kruiden en of grassen.
En dit is dan nog de promotie-taal van een traditioneel bouwbedrijf als de BAM, moet je eens gaan buurten bij de echte believers. Je kunt echter ook gewoon zeggen: plaggendak.
Nog een aardig stukje historie: In veel Nederlandse gemeenten was tot 1901 het ongeschreven recht van toepassing dat wanneer een huis in één dag werd opgetrokken, mits de volgende ochtend bij zonsopkomst de schoorsteen rookte, dit werd gedoogd. Dan kun je het ook niet al te ingewkkeld maken:
en krijg je zo'n resultaat:
Die borstwering (stukje verticaal) is dan ook nog voorbehouden aan de luxere variant van de plaggen-bouwsels. Al met al ziet het er toch vooral uit als een weggezakt huis. Alsof de NAM ook in die tijd al gas aan de bodem onttrok.
(Overigens, in Colombia waar ik ooit stage heb gelopen gaat het net zo. De landarbeiders die land bezetten, bouwen in één dag een huis zodat zij meer rechten tegenover de grondbezitters hebben:)
Ik begin hier over plaggen omdat ik aan het nadenken ben over een eenvoudiger uitvoering voor het stropaleis op ons terrein (Joep's project, zie: Fiasco? ). Als tent, zo bedacht ik mij, is een van strobalen/hout gebouwde plaggenhut wel acceptabel. En om dan het plastic wat gebruikt wordt voor het waterdicht maken aan het zicht te onttrekken is afplaggen het makkelijkst en snelst. En deze zin opschrijvend, weet ik ook ineens wáár we gaan bouwen! Hoe handig toch, dat hardop denken.
Ik wist dat absoluut niet, maar zie net op Wikipedia dat één van de maatregelen in de in 1901 aangenomen Woningwet het verbod op het wonen in een plaggenhut was. Zou zo maar het motief kunnen zijn dat de hedendaagse aanhangers van vegetatiedaken (of groene daken of sedumdaken of mosdaken) het woord plag nooit in de mond nemen. In plaats daarvan wordt in ronkende bewoordingen verhaald van de voordelen van vegetatiedaken:
Een vegetatiedak biedt tal van voordelen. Vegetatiedaken zijn isolerend, bufferen water en ontlasten het riool, beschermen tegen mechanische belasting, temperatuurwisselingen, IR en Ultra Violet en verlengen daarmee de levensduur van een dak met zo'n 100 tot 300 procent.
Cradle tot Cradle & Xeroflor vegetatiedaken
Xeroflor vegetatiedaken werken volgens het principe Cradle to Cradle. Het 80.000 m2 grote Xeroflor mos-sedumdak op het project Ford Rouge Factory USA.naar ontwerp van William McDonough en Dr. Michael Braungart.is het grootste Cradle tot Cradle vegetatiedak ter wereld.
Nog meer voordelen van vegetatiedaken
Andere voordelen van het Xeroflor vegetatiedak systeem zijn onder andere de geluidsabsorptie, opname van fijn stof, de opname en afbraak van schadelijke stoffen; een bijdrage aan de ecologische infrastructuur ten aanzien van flora en fauna. Een begroeid dak kan gerealiseerd worden met mossen, sedums, kruiden en of grassen.
En dit is dan nog de promotie-taal van een traditioneel bouwbedrijf als de BAM, moet je eens gaan buurten bij de echte believers. Je kunt echter ook gewoon zeggen: plaggendak.
Nog een aardig stukje historie: In veel Nederlandse gemeenten was tot 1901 het ongeschreven recht van toepassing dat wanneer een huis in één dag werd opgetrokken, mits de volgende ochtend bij zonsopkomst de schoorsteen rookte, dit werd gedoogd. Dan kun je het ook niet al te ingewkkeld maken:
en krijg je zo'n resultaat:
Die borstwering (stukje verticaal) is dan ook nog voorbehouden aan de luxere variant van de plaggen-bouwsels. Al met al ziet het er toch vooral uit als een weggezakt huis. Alsof de NAM ook in die tijd al gas aan de bodem onttrok.
(Overigens, in Colombia waar ik ooit stage heb gelopen gaat het net zo. De landarbeiders die land bezetten, bouwen in één dag een huis zodat zij meer rechten tegenover de grondbezitters hebben:)
Ik begin hier over plaggen omdat ik aan het nadenken ben over een eenvoudiger uitvoering voor het stropaleis op ons terrein (Joep's project, zie: Fiasco? ). Als tent, zo bedacht ik mij, is een van strobalen/hout gebouwde plaggenhut wel acceptabel. En om dan het plastic wat gebruikt wordt voor het waterdicht maken aan het zicht te onttrekken is afplaggen het makkelijkst en snelst. En deze zin opschrijvend, weet ik ook ineens wáár we gaan bouwen! Hoe handig toch, dat hardop denken.
dinsdag 8 oktober 2013
Comfort 3: Binnenruimte/ruimte
Een paar jaar geleden had ik hier een gesprek met een klant. Het ging over zijn nieuwe huis. Hij had enkele jaren daarvoor een huis laten bouwen van 600m3 (zeg 200m2) en dat werd naar zijn zeggen te klein. Met de gezinsuitbreiding (2 kinderen) die zich sindsdien had voltrokken vond hij de leefruimte onvoldoende. Bovendien, zo zei hij, had hij zich vergist tijdens het opstellen van het programma van eisen. Hij wilde nu een PassiefHuis. Met een inhoud van minstens 900m3.
Ik heb daar een dubbel gevoel bij. Het PassivHaus is een Duitse uitvinding een beetje vergelijkbaar met de A/G labels die voor koelkasten, wasmachines en auto's bestaan. Daarmee bedoel ik dat die labels weliswaar informatie aan de consument verstrekken over het relatieve energieverbruik van het onderhavige consumptiegoed, maar dat het absolute verbruik niet meetelt. Een Smart Fortwo met een verbruik van 3,3 l/100km krijgt zo een B-label, terwijl een BMW 7-serie met een verbruik van bijna 7 l/100km een A-label mag voeren. Ik vind dat een beetje raar, want ik vind dat iemand die in die Fortwo stapt om naar zijn werk te rijden minder energie verbruikt en daarvoor best beloond zo mogen worden met een "A". En zo is dat met het PassivHaus ook ongeveer. De energieprestatie wordt hierbij gerelateerd aan het verbruik voor verwarming per m2/jaar, waarvoor een hele strenge norm geldt. Voor het elektraverbruik wordt geen zeer strenge eis geformuleerd.
Dus je kunt een flinke "BMW" laten neerzetten met een "A"-label, en dat vind ik ook een beetje raar. Als je de muren eindeloos isoleert, driedubbelglas, gebalanceerde ventilatie, volledige kierdicht (ze komen zelfs de luchtdichtheid meten als je het certificaat wilt verkrijgen) enz. enz. lukt het echt wel om naar dat verbruik van 15 kW/m2/jaar terug te gaan. Dus je bouwt een soort energiefort, met een enorm primaire energie & materiaalverbruik -daar gaat het ook niet over in die normen- wat je de eerste tachtig jaar energetisch niet terugverdient met je lage verbruik.
Een dergelijke redenering hing ik ook op ten overstaan van die meneer (minder m3 betekent dat oa). Daar vond ik absoluut geen gehoor, want volgens hem moet je huis bij je persoonlijkheid passen. Dan ben ik wel zo'n beetje uitgepraat.
Deze weer eens iets te lange inleiding moet ertoe dienen om argumenten aan te dragen waarom ik een klein huis wil bouwen. Superklein zelfs. Afgezien van mijn private ambitie om te bewijzen dat "klein", mits uitgevoerd in een goed doordacht ontwerp, wel degelijk "fijn" kan zijn, zijn er de volgende motieven om klein te bouwen:
-klein betekent minder materiaalverbruik, zeker bij een deeltijd-gebruik van belang;
-klein betekent altijd minder energieverbruik als je moet gaan verwarmen (of koelen);
-gezien de locatie van het object kun je 95% of meer van de tijd buiten leven. Daar is ruimte genoeg om grote eettafels neer te zetten. De binnenruimte moet voldoen als refuge waar je in die sporadische gevallen goed uit de voeten kunt. En cosy van een houtkachel geniet in het voor,- en najaar.
Dus protoype 1 (zie definitief ontwerp) krijgt één slaapkamer, één ruime wc, een goede douche, een praktische keuken en een zitruimte van ongeveer 4* 4 (die supersnel lekker op temperatuur is).
Is dat ruim? Nee, niet erg, maar m.i. ruim voldoende als je het 's avonds 11 uur wat frisser krijgt of, waarschijnlijker nog, als je overdag verkoeling komt zoeken.
Ccomfortabel? Ik denk het wel, superpraktisch, weinig schoonmaakwerk....
Ik heb daar een dubbel gevoel bij. Het PassivHaus is een Duitse uitvinding een beetje vergelijkbaar met de A/G labels die voor koelkasten, wasmachines en auto's bestaan. Daarmee bedoel ik dat die labels weliswaar informatie aan de consument verstrekken over het relatieve energieverbruik van het onderhavige consumptiegoed, maar dat het absolute verbruik niet meetelt. Een Smart Fortwo met een verbruik van 3,3 l/100km krijgt zo een B-label, terwijl een BMW 7-serie met een verbruik van bijna 7 l/100km een A-label mag voeren. Ik vind dat een beetje raar, want ik vind dat iemand die in die Fortwo stapt om naar zijn werk te rijden minder energie verbruikt en daarvoor best beloond zo mogen worden met een "A". En zo is dat met het PassivHaus ook ongeveer. De energieprestatie wordt hierbij gerelateerd aan het verbruik voor verwarming per m2/jaar, waarvoor een hele strenge norm geldt. Voor het elektraverbruik wordt geen zeer strenge eis geformuleerd.
Dus je kunt een flinke "BMW" laten neerzetten met een "A"-label, en dat vind ik ook een beetje raar. Als je de muren eindeloos isoleert, driedubbelglas, gebalanceerde ventilatie, volledige kierdicht (ze komen zelfs de luchtdichtheid meten als je het certificaat wilt verkrijgen) enz. enz. lukt het echt wel om naar dat verbruik van 15 kW/m2/jaar terug te gaan. Dus je bouwt een soort energiefort, met een enorm primaire energie & materiaalverbruik -daar gaat het ook niet over in die normen- wat je de eerste tachtig jaar energetisch niet terugverdient met je lage verbruik.
Een dergelijke redenering hing ik ook op ten overstaan van die meneer (minder m3 betekent dat oa). Daar vond ik absoluut geen gehoor, want volgens hem moet je huis bij je persoonlijkheid passen. Dan ben ik wel zo'n beetje uitgepraat.
Deze weer eens iets te lange inleiding moet ertoe dienen om argumenten aan te dragen waarom ik een klein huis wil bouwen. Superklein zelfs. Afgezien van mijn private ambitie om te bewijzen dat "klein", mits uitgevoerd in een goed doordacht ontwerp, wel degelijk "fijn" kan zijn, zijn er de volgende motieven om klein te bouwen:
-klein betekent minder materiaalverbruik, zeker bij een deeltijd-gebruik van belang;
-klein betekent altijd minder energieverbruik als je moet gaan verwarmen (of koelen);
-gezien de locatie van het object kun je 95% of meer van de tijd buiten leven. Daar is ruimte genoeg om grote eettafels neer te zetten. De binnenruimte moet voldoen als refuge waar je in die sporadische gevallen goed uit de voeten kunt. En cosy van een houtkachel geniet in het voor,- en najaar.
Dus protoype 1 (zie definitief ontwerp) krijgt één slaapkamer, één ruime wc, een goede douche, een praktische keuken en een zitruimte van ongeveer 4* 4 (die supersnel lekker op temperatuur is).
Is dat ruim? Nee, niet erg, maar m.i. ruim voldoende als je het 's avonds 11 uur wat frisser krijgt of, waarschijnlijker nog, als je overdag verkoeling komt zoeken.
Ccomfortabel? Ik denk het wel, superpraktisch, weinig schoonmaakwerk....
Comfort 2, Binnentemperatuur
Belangrijk voor een prettig verblijf lijkt me de mogelijkheid van verkoeling in de zomer. Eigenlijk is dat het begin van het hele plan. Semi-ondergronds, goed geïsoleerd. Dan blijft het binnen koel door de bodemtemperatuur. Gaat dat werken?
In Arizona in de Mojave woestijn is het idee ooit ontstaan. Een groep tegenbewegers hebben daar met met aarde gevulde oude autobanden gebouwen gemaakt min of meer onder de grond maar die in ieder geval als kenmerk hadden dat de dikke muren uit leem bestonden. Zoals vroeger in Mali en waar al niet, maar dan met oude autobanden of lege flessen als wapening:
Deze is een beetje ondergronds, en op deze zijn die autobanden goed te zien.
Geinig. Maar ik heb geen zin om autobanden vol te gaan stoppen met leem. En zoals je op beide plaatjes ziet, uiteindelijk hebben ze een gewoon dak samengesteld uit hout (is niet altijd zo, I know).
Kom ik er al surfend achter dat de term "©earthship" aan copyright onderhevig is, krijgen we dat weer..
Het idee van die woestijnverblijven is dat met die dikke muren de thermische massa zorgt voor middeling van de dag/nachttemperatuur. Wat moet kloppen, en voor een woestijnklimaat een goed idee lijkt te zijn. .
Ik werk wel met thermische massa maar wat betreft muren/dak zit die aan de buitenkant. Aan de binnenkant zit juist de isolatie, het stro. Ik vind dat voor een vakantiehuisje logischer. Een grote thermische massa dempt, maar als je een weekendje naar een huisje gaat en je moet dan eerst de thermische massa opwarmen, dan is het na een intensief stookweekend zondagavond net te doen. Maandag, dinsdag en woensdag ook nog wel, maar dan ben je al weer aan het werk.
Aan de ander kant maak ik dus niet optimaal gebruik van de mogelijkheid van verkoeling in de zomermaanden. Kom dat goed? En is er iets zinnigs over te zeggen? Ik ga het proberen.
©david mackay Verloop van grondtemperatuur/diepte over het jaar, bij een gemiddelde buitentemperatuur van ruim 11°C. Depth 0/3 correspondeert met een diepte in m van 0 tot 9m.
Het bovenstaande grafiekje betreft een simulatie voor het klimaat in het VK. In mijn geval zijn de uitgangspunten iets anders. De gemiddelde jaartemperatuur in Riudecols is 15,8°C met maxima van 24 in de zomer en minima van 9,5°C in december/januari.
Ik ga uit van een overeenkomstig patroon -die McKay is fysicus, ik kan dat niet uitrekenen- en dan zal de temperatuur een meter of 8 onder de grond gelijk zijn aan het jaargemiddelde van de buitentemperatuur, dus 16°C. Op 4m, de vloer van mijn huisje, oscilleert de temperatuur in theorie dus tussen een minimum van 14,5°C in maart/april tot 19°C in oktober/november. Als dat huisje ook gevuld was met grond, wat natuurlijk niet zo is. Maar het zegt iets over de potentie om die vloer voor verwarmingsbron dan wel koelingsbron te gebruiken.
(In ons eigen huis staat de benedenverdieping voor de helft in de berg. De empirie van hier lijkt aardig overeen te komen met het model...)
Temperatuur
De vraag waar ik ook mee had kunnen beginnen: Wat is nu een comfortabele binnentemperatuur? De regel die tegenwoordig voor gebouwen wordt gehanteerd is 25°C in de zomer, 20°C in de winter. Een random steekproef bij Franka bevestigt deze waarden.
Terug naar de bodem
Uitgaande van de veronderstelling dat strobalen afgedekt met een behoorlijke laag aarde ervoor zorgen dat 's zomers de opwarming daarvandaan zeer gering zal zijn, vermoedelijk niet meer dan de verkoeling van die koude vloer van 18°C, hoef ik dus alleen maar de ventilatielucht te koelen. Dat is niet zo moeilijk! Kunstmatige ventilatie wilde ik toch al aanbrengen. Als ik de aanvoerpijp van die ventilatie via een redelijk lang circuit op 3m onder de grond aanleg zal de ventilatielucht van 30°C (op de warme uren van de dag) het gebouwtje binnenkomen op een temperatuur ergens tussen 20°C (de grond) en 30°C (zo warm is die lucht). Hoe warm precies kan ik niet uitrekenen, het is afhankelijk van de warmteuitwisseling, de snelheid waarmee de warmte zich in die grond verspreid enz. Ik durf derhalve de voorspelling aan dat het binnen 's zomers niet warmer zal worden dan max. 25°C. Dat is dus in orde. Zonnecollector voor de stroom en een kleine aanzuigventilator. Klaar.
´s Winters wordt het lastiger. Een anologe redenering geeft als resultaat dat de ventilatielucht bij een buitentemperatuur van 4°C binnen zal komen bij een temperatuur tussen die 4°C en 14,5°C. Zeg 10°C.
Dat is te weinig. Er zal dus moeten worden gestookt bij gebruik buiten de zomermaanden. Dat is weliswaar simpel, maar heeft een paar praktische probleempjes. Het meest voor de hand liggend in dit geval is om op hout te stoken. Die boomgaard levert genoeg snoeihout op om dat huisje te verwarmen. En als je dat hout niet verbrandt, komt de CO2 na verloop van tijd ook in de atmosfeer, dus je verandert niets aan de korte CO2 cyclus. Het nadeel van houtstook is dat een kachel die een beetje schoon brandt (niet te veel PAK's) een veel te groot vermogen gaat afgeven om die ongeveer 10 graden bij te verwarmen in zo´n goed geïsoleerd huis. Een pellet,- of gaskachel is veel beter regelbaar. Eigenlijk heb je dat nodig.
Over comfort gesproken: max. 25°C in de zomer, min. 20°C in de winter. Gegarandeerd!
hhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
In Arizona in de Mojave woestijn is het idee ooit ontstaan. Een groep tegenbewegers hebben daar met met aarde gevulde oude autobanden gebouwen gemaakt min of meer onder de grond maar die in ieder geval als kenmerk hadden dat de dikke muren uit leem bestonden. Zoals vroeger in Mali en waar al niet, maar dan met oude autobanden of lege flessen als wapening:
Deze is een beetje ondergronds, en op deze zijn die autobanden goed te zien.
Geinig. Maar ik heb geen zin om autobanden vol te gaan stoppen met leem. En zoals je op beide plaatjes ziet, uiteindelijk hebben ze een gewoon dak samengesteld uit hout (is niet altijd zo, I know).
Kom ik er al surfend achter dat de term "©earthship" aan copyright onderhevig is, krijgen we dat weer..
Het idee van die woestijnverblijven is dat met die dikke muren de thermische massa zorgt voor middeling van de dag/nachttemperatuur. Wat moet kloppen, en voor een woestijnklimaat een goed idee lijkt te zijn. .
Ik werk wel met thermische massa maar wat betreft muren/dak zit die aan de buitenkant. Aan de binnenkant zit juist de isolatie, het stro. Ik vind dat voor een vakantiehuisje logischer. Een grote thermische massa dempt, maar als je een weekendje naar een huisje gaat en je moet dan eerst de thermische massa opwarmen, dan is het na een intensief stookweekend zondagavond net te doen. Maandag, dinsdag en woensdag ook nog wel, maar dan ben je al weer aan het werk.
Aan de ander kant maak ik dus niet optimaal gebruik van de mogelijkheid van verkoeling in de zomermaanden. Kom dat goed? En is er iets zinnigs over te zeggen? Ik ga het proberen.
©david mackay Verloop van grondtemperatuur/diepte over het jaar, bij een gemiddelde buitentemperatuur van ruim 11°C. Depth 0/3 correspondeert met een diepte in m van 0 tot 9m.
Het bovenstaande grafiekje betreft een simulatie voor het klimaat in het VK. In mijn geval zijn de uitgangspunten iets anders. De gemiddelde jaartemperatuur in Riudecols is 15,8°C met maxima van 24 in de zomer en minima van 9,5°C in december/januari.
Ik ga uit van een overeenkomstig patroon -die McKay is fysicus, ik kan dat niet uitrekenen- en dan zal de temperatuur een meter of 8 onder de grond gelijk zijn aan het jaargemiddelde van de buitentemperatuur, dus 16°C. Op 4m, de vloer van mijn huisje, oscilleert de temperatuur in theorie dus tussen een minimum van 14,5°C in maart/april tot 19°C in oktober/november. Als dat huisje ook gevuld was met grond, wat natuurlijk niet zo is. Maar het zegt iets over de potentie om die vloer voor verwarmingsbron dan wel koelingsbron te gebruiken.
(In ons eigen huis staat de benedenverdieping voor de helft in de berg. De empirie van hier lijkt aardig overeen te komen met het model...)
Temperatuur
De vraag waar ik ook mee had kunnen beginnen: Wat is nu een comfortabele binnentemperatuur? De regel die tegenwoordig voor gebouwen wordt gehanteerd is 25°C in de zomer, 20°C in de winter. Een random steekproef bij Franka bevestigt deze waarden.
Terug naar de bodem
Uitgaande van de veronderstelling dat strobalen afgedekt met een behoorlijke laag aarde ervoor zorgen dat 's zomers de opwarming daarvandaan zeer gering zal zijn, vermoedelijk niet meer dan de verkoeling van die koude vloer van 18°C, hoef ik dus alleen maar de ventilatielucht te koelen. Dat is niet zo moeilijk! Kunstmatige ventilatie wilde ik toch al aanbrengen. Als ik de aanvoerpijp van die ventilatie via een redelijk lang circuit op 3m onder de grond aanleg zal de ventilatielucht van 30°C (op de warme uren van de dag) het gebouwtje binnenkomen op een temperatuur ergens tussen 20°C (de grond) en 30°C (zo warm is die lucht). Hoe warm precies kan ik niet uitrekenen, het is afhankelijk van de warmteuitwisseling, de snelheid waarmee de warmte zich in die grond verspreid enz. Ik durf derhalve de voorspelling aan dat het binnen 's zomers niet warmer zal worden dan max. 25°C. Dat is dus in orde. Zonnecollector voor de stroom en een kleine aanzuigventilator. Klaar.
´s Winters wordt het lastiger. Een anologe redenering geeft als resultaat dat de ventilatielucht bij een buitentemperatuur van 4°C binnen zal komen bij een temperatuur tussen die 4°C en 14,5°C. Zeg 10°C.
Dat is te weinig. Er zal dus moeten worden gestookt bij gebruik buiten de zomermaanden. Dat is weliswaar simpel, maar heeft een paar praktische probleempjes. Het meest voor de hand liggend in dit geval is om op hout te stoken. Die boomgaard levert genoeg snoeihout op om dat huisje te verwarmen. En als je dat hout niet verbrandt, komt de CO2 na verloop van tijd ook in de atmosfeer, dus je verandert niets aan de korte CO2 cyclus. Het nadeel van houtstook is dat een kachel die een beetje schoon brandt (niet te veel PAK's) een veel te groot vermogen gaat afgeven om die ongeveer 10 graden bij te verwarmen in zo´n goed geïsoleerd huis. Een pellet,- of gaskachel is veel beter regelbaar. Eigenlijk heb je dat nodig.
Over comfort gesproken: max. 25°C in de zomer, min. 20°C in de winter. Gegarandeerd!
hhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Comfort 1: Overwegingen & buitencomfort
Een paar jaar geleden had ik wat problemen met de boeking van een kampeerplek. In dat geval veroorzaakt door wat verwarrende mails die van de andere kant kwamen en vooral problemen met het overmaken van de aanbetaling. Op een gegeven moment bereikte mij de opmerking: Ja, maar we hebben pas net Internet. En dat verwacht je niet in 2011. Toen de betreffende klanten hier waren, evalueerden wij de opgetreden onduidelijkheden. Bleek dat zij inderdaad in het voorjaar van genoemd jaar hun eerste computer hadden aangeschaft (wel ons gevonden) en de avonden doorbrachten met het spelen van spelletjes of het lezen van een boek, want TV hadden zij ook al niet. En niks geen Wordfeud op de Ipad zoals ik.
Dus ja, het komt voor, maar het komt niet váák meer voor anno nu. En er zijn ook mensen die de winterkou bestrijden met het aantrekken van een extra laag zelf gebreid wollen ondergoed. Het komt voor, maar het komt volgens mij niet váák voor.
Van twee kanten werd mij de vraag gesteld: "Hoe zit het met het comfort in dat vakantiehuis van jou?" Aan één van de vragenstellers heb ik een flauw mailtje teruggestuurd met de afbeelding van een hypermoderne rollator, we worden allemaal een dagje ouder en het terrein is geaccidenteerd, nietwaar?
Maar als je de gebreide onderbroek ontgroeid bent, is de vraag volkomen op zijn plaats.
Zeker van Toke, één van de vragenstellers, want zij kent mij. Ik herinner mij een gesprek waarbij ik uitlegde dat mijn verwrongen calvinistische denkbeelden mij, naast de angst voor de tandarts, er toe hadden gebracht de staat van mijn gebit te verontachtzamen en geen maatregelen te nemen. De redering die ik hanteerde luidde ongeveer dat een tekortschietende mondhygiëne hadden geleid tot de situatie waarin ik mij destijds bevond. En ik dus maar moest handlen met de pijn van een paar verrotte kiezen! Hoe dom kun je zijn? Toke, ik heb kronen! Het bevalt mij prima, bedankt.
Toke heeft hier ook weleens gebivakkeerd tijdens onze beginjaren. Wij hadden toen nog geen afwasmachine, terwijl Franka dagelijks voor 20+ mensen kookte. Dus het zou ook kunnen dat zij dáár aan heeft teruggedacht. Dat helpen met die eindeloze afwas.
Of, toen wij huisgenoten waren in een lang vervlogen Wageningen zij bij thuiskomst steevast onder de uitroep: "Wat is het hier koud!" de thermostaat hoger draaide nadat ik een dag alleen thuis met mijn wollen onderbroeken aan had zitten studeren.
Het doet er niet toe. De moderne mens wil een zeker basiscomfort, dat begrijp ik zelfs. Dan is de resterende vraag hoeveel comfort de moderne mens wil die een week in een vakantiehuis verblijft. Ik begin buiten.
Het Net
Er schijnen campings te bestaan die zichzelf aanprijzen omdat ze géén WIFI hebben. Wij hebben dat ook niet, maar het was nog nooit bij me opgekomen dat het niet hebben van WIFI een unique selling point zou kunnen zijn. Die apparaten hebben een aan/uit knop denk ik dan. Hoewel het zo niet werkt, bij mij althans. (het allerergst is het soms hebben van een beetje bereik). Lang gaat de stimulerende voorsprong van die remmende achterstand trouwens niet duren, want binnen een paar jaar heeft iedereen die op vakantie gaat een betaalbaar bundeltje aangeschaft om dagelijks het plaatselijk weer te kunnen raadplegen op weeronline.nl. Dus wij hebben bereik nodig, WIFI hoeft niet. Maar een plek zonder minimaal 3G leidt tot teveel stress bij de meeste moderne mensen. Ik kan me niet meer herinneren toen ik op locatie was of dat daar is. Puntje van aandacht.
Het Weer
Ook niet onbelangrijk, comforttechnisch gesproken, is dat het vaak mooi weer is. Vandaag 8 oktober is het 25°C overdag en vannacht daalt het kwik tot 13°C. Da's best aardig, dat vind w-o-l ook want de komende 14 dagen krijgt het weer elke dag een 9, behalve zaterdag want dan is het een 8: binnen blijven sterk aan te raden! W-o-l heeft dan weer geen klimaatgegevens. Ik wel maar die moeten eerst vertaald. Er blijkt trouwens uit dat het een belachelijk warme herfst is dit jaar:
W.o.l heeft wel gegevens over het aantal zonne-uren:
Tussen april met 7 en september met opnieuw 7 uur zon gemiddeld per dag heb je in juli een maximum van 11 uur zon. Dat is allemaal een beetje overdreven, dus dat noopt ons ertoe om twee onmisbare comfort voorzieningen buiten aan te leggen, nl:
Zwemmogelijkheden en schaduw.
Zwemmogelijkheden wil ik maken door het aanleggen van die zwemvijver, die ook voorraadvat is (zie hier voor de uitleg).
Schaduw moet ook iets aan gedaan worden, want olijf,- en amandelbomen staan nu niet direct bekend om de fabuleuze schaduwwerking. Gedeeltelijk is daarin voorzien door het overdekte terras voor mijn huisje. Die boog loopt buiten -op den duur- een paar meter door. Dus kun je iig het grootste deel van de dag schaduwrijk zitten.
Aan het eind van de boomgaard loopt de heuvel af naar een beekdal. Weliswaar staat dat 's zomers waarschijnlijk droog, maar er staan wel bomen langs die beek, dus daar moet dan een plek vrijgemaakt worden waar je in de relatieve koelte (dal, schaduw) kunt zitten & liggen.
De schaduw bij de zwemvijver tenslotte zal vooralsnog artifciëel moeten zijn (de tarp!) En dan moeten er een paar bomen van een warmte & droogte resistente soort worden geplant die méér schaduw geven dan die olijven en amandelen.
Oh ja, haast vergeten, er moet denk ik ook een BBQ plek worden ingericht. Ben zelf niet zo'n bbq-er, maar daar ging het niet om. Het ging om de moderne mens. En anders gaan ze zelf nog vuurtjes stoken, dat kan gevaarlijk zijn na een droge zomer (of winter, of herfst, of voorjaar).
Ik denk dat ik hiermee de belangrijkste zaken van buiten wel onder contrôle heb. Het uitzicht doet er ook toe, maar dat is wel in orde met die zee, en bovendien doet het er toe, maar doe je er weinig áán.
Hetzelfde geldt voor de acoustische vervuiling. Ik herinner me geen rare dingen, terwijl ik acoustisch wel wat overgevoelig ben. Het is wel een punt van aandacht, want in de heuvels kun je indien nodig het gebouw zo plaatsen dat er een natuurlijke geluidswal achter je zit. Wel herinner ik me dat de buren een paar honderd meter verder luid spraken. Dan is het dus stil! want anders hoor je dat niet.
Het vliegverkeer stelt niet zoveel voor. Het vliegveld van Reus ligt vrij dichtbij, maar is erg rustig. Dat zal waarschijnlijk ook zo blijven, want sinds El Prat (Barcelona) is uitgebreid vliegen de meeste low-cost-carriers daar op. En de oriëntatie van de enige baan is zodanig dat er zelden vliegtuigen op minder dan 10 km langs zullen komen. Dan hoor je ze niet.
In het stukje Comfort 2 ga ik naar binnen.
Dus ja, het komt voor, maar het komt niet váák meer voor anno nu. En er zijn ook mensen die de winterkou bestrijden met het aantrekken van een extra laag zelf gebreid wollen ondergoed. Het komt voor, maar het komt volgens mij niet váák voor.
Van twee kanten werd mij de vraag gesteld: "Hoe zit het met het comfort in dat vakantiehuis van jou?" Aan één van de vragenstellers heb ik een flauw mailtje teruggestuurd met de afbeelding van een hypermoderne rollator, we worden allemaal een dagje ouder en het terrein is geaccidenteerd, nietwaar?
Maar als je de gebreide onderbroek ontgroeid bent, is de vraag volkomen op zijn plaats.
Zeker van Toke, één van de vragenstellers, want zij kent mij. Ik herinner mij een gesprek waarbij ik uitlegde dat mijn verwrongen calvinistische denkbeelden mij, naast de angst voor de tandarts, er toe hadden gebracht de staat van mijn gebit te verontachtzamen en geen maatregelen te nemen. De redering die ik hanteerde luidde ongeveer dat een tekortschietende mondhygiëne hadden geleid tot de situatie waarin ik mij destijds bevond. En ik dus maar moest handlen met de pijn van een paar verrotte kiezen! Hoe dom kun je zijn? Toke, ik heb kronen! Het bevalt mij prima, bedankt.
Toke heeft hier ook weleens gebivakkeerd tijdens onze beginjaren. Wij hadden toen nog geen afwasmachine, terwijl Franka dagelijks voor 20+ mensen kookte. Dus het zou ook kunnen dat zij dáár aan heeft teruggedacht. Dat helpen met die eindeloze afwas.
Of, toen wij huisgenoten waren in een lang vervlogen Wageningen zij bij thuiskomst steevast onder de uitroep: "Wat is het hier koud!" de thermostaat hoger draaide nadat ik een dag alleen thuis met mijn wollen onderbroeken aan had zitten studeren.
Het doet er niet toe. De moderne mens wil een zeker basiscomfort, dat begrijp ik zelfs. Dan is de resterende vraag hoeveel comfort de moderne mens wil die een week in een vakantiehuis verblijft. Ik begin buiten.
Het Net
Er schijnen campings te bestaan die zichzelf aanprijzen omdat ze géén WIFI hebben. Wij hebben dat ook niet, maar het was nog nooit bij me opgekomen dat het niet hebben van WIFI een unique selling point zou kunnen zijn. Die apparaten hebben een aan/uit knop denk ik dan. Hoewel het zo niet werkt, bij mij althans. (het allerergst is het soms hebben van een beetje bereik). Lang gaat de stimulerende voorsprong van die remmende achterstand trouwens niet duren, want binnen een paar jaar heeft iedereen die op vakantie gaat een betaalbaar bundeltje aangeschaft om dagelijks het plaatselijk weer te kunnen raadplegen op weeronline.nl. Dus wij hebben bereik nodig, WIFI hoeft niet. Maar een plek zonder minimaal 3G leidt tot teveel stress bij de meeste moderne mensen. Ik kan me niet meer herinneren toen ik op locatie was of dat daar is. Puntje van aandacht.
Het Weer
Ook niet onbelangrijk, comforttechnisch gesproken, is dat het vaak mooi weer is. Vandaag 8 oktober is het 25°C overdag en vannacht daalt het kwik tot 13°C. Da's best aardig, dat vind w-o-l ook want de komende 14 dagen krijgt het weer elke dag een 9, behalve zaterdag want dan is het een 8: binnen blijven sterk aan te raden! W-o-l heeft dan weer geen klimaatgegevens. Ik wel maar die moeten eerst vertaald. Er blijkt trouwens uit dat het een belachelijk warme herfst is dit jaar:
| Klimaatgegevens Reus 1970-2000 | |||||||||||||
| jan | feb | mrt | april | mei | juni | juli | aug | sept | okt | nov | dec | jaar | |
| Gem temp | 9 | 10,1 | 11,6 | 13,4 | 16,7 | 20,6 | 23,6 | 24 | 21,2 | 17 | 12,4 | 10 | 15,8 |
| Abs max | 24,2 | 25 | 27,2 | 30,2 | 31,7 | 34,6 | 37,4 | 35,7 | 33,4 | 31,8 | 28,8 | 22 | 37,4 |
| Gem max | 13,9 | 15 | 16,7 | 18,4 | 21,5 | 25,4 | 28,7 | 28,8 | 25,9 | 21,7 | 17,2 | 14,7 | 20,7 |
| Gem min | 4,1 | 5,1 | 6,6 | 8,4 | 11,9 | 15,7 | 18.6 | 19,3 | 16,5 | 12,3 | 7,6 | 5,2 | 11 |
| Neerslagd | 6 | 4,6 | 5,5 | 7,4 | 8,1 | 5,6 | 3,4 | 5,4 | 6,1 | 6,7 | 6,2 | 6,7 | 71,8 |
| Gem neersl | 36,3 | 23,3 | 34,9 | 42,9 | 61,3 | 37,6 | 15,4 | 51,3 | 74,7 | 63 | 49,5 | 39,7 | 529,8 |
| Max 24h | 66,2 | 36,4 | 41,3 | 47 | 60,3 | 74 | 50,6 | 98,8 | 93 | 101,9 | 97 | 55,8 | 101,9 |
W.o.l heeft wel gegevens over het aantal zonne-uren:
Tussen april met 7 en september met opnieuw 7 uur zon gemiddeld per dag heb je in juli een maximum van 11 uur zon. Dat is allemaal een beetje overdreven, dus dat noopt ons ertoe om twee onmisbare comfort voorzieningen buiten aan te leggen, nl:
Zwemmogelijkheden en schaduw.
Zwemmogelijkheden wil ik maken door het aanleggen van die zwemvijver, die ook voorraadvat is (zie hier voor de uitleg).
Schaduw moet ook iets aan gedaan worden, want olijf,- en amandelbomen staan nu niet direct bekend om de fabuleuze schaduwwerking. Gedeeltelijk is daarin voorzien door het overdekte terras voor mijn huisje. Die boog loopt buiten -op den duur- een paar meter door. Dus kun je iig het grootste deel van de dag schaduwrijk zitten.
Aan het eind van de boomgaard loopt de heuvel af naar een beekdal. Weliswaar staat dat 's zomers waarschijnlijk droog, maar er staan wel bomen langs die beek, dus daar moet dan een plek vrijgemaakt worden waar je in de relatieve koelte (dal, schaduw) kunt zitten & liggen.
De schaduw bij de zwemvijver tenslotte zal vooralsnog artifciëel moeten zijn (de tarp!) En dan moeten er een paar bomen van een warmte & droogte resistente soort worden geplant die méér schaduw geven dan die olijven en amandelen.
Oh ja, haast vergeten, er moet denk ik ook een BBQ plek worden ingericht. Ben zelf niet zo'n bbq-er, maar daar ging het niet om. Het ging om de moderne mens. En anders gaan ze zelf nog vuurtjes stoken, dat kan gevaarlijk zijn na een droge zomer (of winter, of herfst, of voorjaar).
Ik denk dat ik hiermee de belangrijkste zaken van buiten wel onder contrôle heb. Het uitzicht doet er ook toe, maar dat is wel in orde met die zee, en bovendien doet het er toe, maar doe je er weinig áán.
Hetzelfde geldt voor de acoustische vervuiling. Ik herinner me geen rare dingen, terwijl ik acoustisch wel wat overgevoelig ben. Het is wel een punt van aandacht, want in de heuvels kun je indien nodig het gebouw zo plaatsen dat er een natuurlijke geluidswal achter je zit. Wel herinner ik me dat de buren een paar honderd meter verder luid spraken. Dan is het dus stil! want anders hoor je dat niet.
Het vliegverkeer stelt niet zoveel voor. Het vliegveld van Reus ligt vrij dichtbij, maar is erg rustig. Dat zal waarschijnlijk ook zo blijven, want sinds El Prat (Barcelona) is uitgebreid vliegen de meeste low-cost-carriers daar op. En de oriëntatie van de enige baan is zodanig dat er zelden vliegtuigen op minder dan 10 km langs zullen komen. Dan hoor je ze niet.
In het stukje Comfort 2 ga ik naar binnen.
Abonneren op:
Posts (Atom)